ಕಾಲ ಲೀಲೆ

ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ  ಮುತ್ತಿಟ್ಟ ಬನ 

ಮದರಂಗಿ ಮೆತ್ತಿದ ಮಧುವನಗಿತ್ತಿ

ಹದವಾಗಿ ಅರಳಿತು ಮೌನ ಮನ

ಭ್ರಮರದಂತೆ ತಿರುಗಿತು ವನ ಸುತ್ತಿ//

ಕಾಯ್ದ ಕಬ್ಬಿಣ ತೊಯ್ದಾರುವ ಮುನ್ನ  

ಬಾಯ್ದೆರೆದಿದೆ ಚಮಟಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಬಯಸಿ

ಹದವು ಬೇಕು ಹರಗಿ ಬಿತ್ತಲು ಬೀಜ

ಬೆದೆ ಬಂದ ಮನ ತಹ ತಹಿಸಿ ಕೆಂಡ ನಿಗಿನಿಗಿ //

ಕಾಪಿಟ್ಟ ಕಾವು ಹೆಬ್ಬಾವಿನಂತೆ ಹಿರಿದು

ಕಾಮನೆಗಳ ನುಂಗಿ ಏರುವುದು ಮರ

ಸುತ್ತುವುದು ಎಡಬಲ, ಏರುವುದೊಂದೆ 

ಮತ್ತೇರಿ ಮುರಿಯುವುದು ಒಣ ಕೊರಡು//

ಕಾಲದ ಕತ್ತಲೆಯು ಬಲೆ ಬೀಸಿದಾಗ

ಜಾಲವು ಕಾಣದೆ ಕುಸಿಯಿತು ಕುರುಡಾಗಿ 

ಬಿಲಕಾಗಿ ಹಗಲು ಹುಡುಕಾಡಿತು ಮನ

ನೆಲವಿದೆ ಬರಿ ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳಿನ  ಬರಡು//

ತವಕ ತನ್ನರಿವಿನ ಹರಿವು ಮೀರಿ 

ವಿವೇಕದ ವಿವೇಚನೆ ಮರೆಯಾಗಿ 

ತಾವಿರುವ ತವರಿನ ಬೇರು ಹರಿದು

ಸವಕಳಿಯಾಗಿತ್ತು ಸತ್ಯದ ಕರಡು //

ಜವರಾಯ ನಿಲ್ಲಲು ಜಡೆಮಳೆಯಲ್ಲ

ಅವನಿ ಕಾಯ್ದಿರುವಳು ತಡೆಯುವವರಿಲ್ಲ

ಭುವಿಯ ಬಯಸುವ  ಮನಗಳಿಗೆ ಬರವಿಲ್ಲ

ಯಮರಾಯನಿಗೂ ನೀ ಬೇಕು ಇಲ್ಲ ಕೊಡೆ//